حامد عباسپور‌

حامد عباسپور‌

@_hamed_96 زندگی یک اثر هنریست ، نه یک مسئله ی ریاضی.... بهش فکر نکن ، ازش لذت ببر...

3 media 113.3K followers 2.5K followings

11.3K    523    1 year ago

موفقیت یعنی آنطور که دل خودتان می‌خواهد زندگی کنید؛ کاری که خودتان دوستش دارید را انجام دهید؛ آدمی که خودتان دوستش دارید را دوست بدارید؛ لباسی که خودتان می‌پسندید را به تن کنید؛ در راهی که خودتان انتخاب کردید قدم بردارید... به تعبیری با تمام تاسف «ما بیشتر می‌پسندیم که خوشبخت نباشیم اما دیگران ما را خوشبخت بدانند تا این که خوشبخت باشیم اما دیگران ما را بدبخت بدانند...»

2.5K    217    2 years ago

خیلی از ما حتی بلد نیستیم آرزو کنیم و گاهی آرزوهایمان را هم از روی دست بقیه تقلب می‌کنیم نگاه می‌کنیم ببینیم مردم دوست دارند کجا زندگی کنند؟ مردم دوست دارند با چجور آدمی ازدواج کنند؟ مردم عاشق کدام ماشین هستند؟ کدام مارک کیف و کفش و لباس هست که اگر بپوشی همه دهانشان باز می‌ماند؟ خلاصه می‌نشینیم آرزوهای مردم را درمیاوریم و میفهمیم مردم چی دوست دارند بعد همان‌‌ چیزها را می‌گذاریم در لیست آرزوهایمان آن وقت هدفمان از خریدن هرچیزی فقط دراوردنِ چشم بقیه است هدفمان از شغلی که می‌خواهیم بدست بیاوریم کور کردنِ چشم حسودان است و هدفمان از ازدواجمان این است هرکس زندگی‌مان را دید دلش بخواهد جای ما باشد! ولی راستش ما با آرزوهایی که مال خودمان نیست هیچوقت رنگ خوشبختی را نخواهیم دید شاید در مقابل این همه جانی که داریم می‌کَنیم موفق شویم حسرتِ دیگران را بخریم اما زندگی‌ای که چشم مردم دنبالش باشد به دهان آدم مزه نمی‌کند که! من فکر می‌کنم کاش هرکدام آرزوهای خودمان را داشتیم و پیِ دلِ خودمان می‌رفتیم وقتی آرزوهای یکدیگر را می‌دزدیم، خوشحالیِ رسیدن به آرزوهایمان بارِ دلِ آنهایی می‌شود که آن آرزو را دارند و بهش نرسیده‌اند این یعنی شادی‌ای که یک وَرَش غم است من دوست دارم دنبالِ دلِ خودم بروم و برای آرزوهای خودم زندگی‌ام را خرج کنم من دلم شادی‌ای می‌خواهد که همه‌وَرَش شادی ست با آرزوهایی که مالِ خودِ خودِ خودم است!

Advertisement

1.3K    164    2 years ago

آدمهایی هستند که خیلی “وجود” دارند. نمی گویم خوبند یا بد، چگالی ِ وجودشان بالاست. اصلا یک «امضا» هستند برای خودشان! افکار، حرف زدن، رفتار و هر جزئی از وجودشان امضادار است. اینها به شدت «خودشان» هستند. یعنی تا خودشان نباشند اینطور خاص و امضادار نمی شوند که! در یک کلمه، «شارپ» هستند و یادت نمی رود «هستن» هایشان را، بس که حضورشان پر رنگ است و غالبا هم خواستنی. رد پا حک می کنند اینها روی دل و جانت، بس که بَلدند “باشند” … این آدمها را هر وقت به تورت خورد، باید قدر بدانی … دنیا پر از آن دیگریهای بی امضایی است، که شیب منحنی حضورشان، همیشه ثابت است !